حکایت از چه کنم، سینه سینه درد اینجاست

از : هوشنگ ابتهاج ( ه . الف . سایه )

   شهنشهی که نوازد به مهر آهو را                                              کجا ز درگه لطفش بود کسی محروم

تقدیم به استاد گرانقدر جناب آقای نوید دهقان

امید که مقبول طبع لطیفش واقع شود

برخیــز و به دل تیر ، از آن شـــاه کمـان زن

                           بـــر کــالبـــــد مـــــرده دلان روح و روان زن

روی همگان زرد شــد از هجرت خورشـــید

                           چون باد بهـاری همــه بر دشـــتِ خزان زن

هر چنـــد به اوج آمده ای، لیـک فـــرود آی

                           با دُرد کشـان باش و دمی جامـــه دران زن

بیـــــگاه شـــد و راه مرا مــاه تو گشــــتی

                           در ایـن شـــب تـاریـک، بر آن اهرمنـــان زن

تا چند خموشــــانه زنی نغــمه جان بخش

                           بشکن تو سکوت و به جهان نغمه عیان زن

خورشـید قمـــر! چرخ زمان دست تو باشـد

                           با زخمـــۀ خود ، مشـــتری و ماه، قِـران زن

شـیرین سخنـــان پیـش تو لالنــد تمـــامی

                           برخـیز و دوصد مُـهر به شیـــرین دهنـان زن

چون سـاز نویـــد آمده در رقص، «مفیـدی»

                           خاموش، که گفتت که کنون گوی بیــان زن؟

 تهران- شنبه هفتم خرداد هزار و سیصد و نود خورشیدی ساعت ۱۰:۴۰ صبح

       گر نیست پس چه چاره کنی؟ چاره پس نماند

مهدی اخوان ثالث

باز آمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم
 وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم

هفت اختر بی آب را کاین خاکیان را می خورند
هم آب بر آتش زنم هم باده‌هاشان بشکنم

از شاه بی‌آغاز من پران شدم چون باز من
تا جغد طوطی‌خوار را در دیر ویران بشکنم

زآغاز عهدی کرده‌ام کاین جان فدای شه کنم
بشکسته بادا پشت جان گر عهد و پیمان بشکنم

امروز همچون آصفم شمشیر و فرمان در کفم
تا گردن گردن کشان در پیش سلطان بشکنم

روزی دو٬ باغ طاغیـان گر سبـز بینی غم مخور
چـون اصلهای بیخشان از راه پنـهان بشکنم

من نـشکنم ٬ جـز جـور را٬ یا ظـالم بد غــور را
گـر ذره ای دارد نمـک گـبـرم اگـر آن بشکنم

هر جـا یکـی گویـی بود چوگان وحدت وی برد
گویی که میدان نسپرد در زخم چوگان بشکنم

گشتـم مقیـم بزم او٬ چون لطف دیدم عزم او
گشتم حقیر راه او تا ساق شیـطان بشکنم

چون در کف سلطان شدم یک حبه بودم کان شدم
گر در ترازویم نهی می دان که میزان بشکنم

چون من خراب و مست را در خانه خود ره دهی
پس تو ندانی اینقدر کین بشکنم٬ آن بشکنم

گر پاسبان گوید که هی، بر وی بریزم جام می
دربان اگر دستم کشد من دست دربان بشکنم

امروز سرمست آمدم تا دیر را ویران کنم
گرز فریدونی کشم ضحاک را سر بشکنم

این بار سرمست آمدم تا جام و ساغر بشکنم
ساقی و مطرب هردو را من کاسه سر بشکنم

گر کژ بسویم بنگرد گوش فلک را بر کنم
گر طعنه بر جانم زند دندان اختر بشکنم

چون رو به معراج آورم از هفت کشور بگذرم
چون پای بر گردون نهم نه چرخ و چنبر بشکنم

گر محتسب جوید مرا تا در رهی کوبد مرا
من دست و پایش در زمان با فرق و دندان بشکنم

گر شمس تبریزی مرا گوید که هی آهسته شو
گویم که من دیوانه ام این بشکنم آن بشکنم

گردی از راهی نمی خیزد، سواران را چه شد
مرده اند از بیم یاران، نامداران را چه شد

جز صدای جغدها چیزی نمی آید به گوش
قمریان آخر کجا رفتند، ساران را چه شد

از هجوم کرکسان شوم قلب من گرفت
بلبلان، قرقاولان، کبکان، هزاران را چه شد

دور تا دور من از دشمن سیاهی می‌زند
دوستان ما کجا رفتند، یاران را چه شد

هر کجا سوز زمستان است و تاراج خزان
روح تابستان و عطر نوبهاران را چه شد

زیر سم لشکر ضحاک پشت من شکست
کاوه لشکرشکن کو، شهسواران را چه شد

لشکر توران به قلب سرزمین ما رسید
رستم و گودرز کو، اسفندیاران را چه شد

خشکسالی در زمین بیداد و غوغا می‌کند
بخشش هفت آسمان کو، باد و باران را چه شد

سوگواران تو امروز خموشند همه

که دهان‌های وقاحت به خروشند همه

گر خموشانه به سوگ تو نشستند رواست

زان که وحشت زده‌ی حشر وحوشند همه

آه از این قوم ریایی که درین شهر دو روی

روزها شحنه و شب، باده فروشند همه

باغ را این تب روحی به کجا برد که باز

قمریان از همه سو خانه به دوشند همه

ای هر آن قطره، ز آفاق هر آن ابر ببار

بیشه و باغ به آواز تو گوشند همه

گر چه شد میکده ها بسته و یاران امروز

مهر بر لب زده وز نعره خموشند همه

به وفای تو که رندان بلاکش فردا

جز به یاد تو و نام تو ننوشند

محمدرضا شفیعی کدکنی

دل نــور خــــــــدا دارد و مــن نــور نـــــدارم

---------------------------   میقـــــــات مهیاســــت ولی طــور نـــــدارم

خاکم ز ازل مطــرب و شوریده سرشــــــتند

---------------------------   افسوس که در کاسه دل شور ⁽¹⁾ نـــــدارم

یارم دم خود نیـــــک دمیدســــت به جانـــم

---------------------------   ماتــم که چـــرا هــمــت منصـــــور نـــــدارم

آن مطرب و دُردی کش و آن شاهد و ساقی

---------------------------   گرد آمــده لیکــــــن میِ انگـــــــور نـــــدارم

در جوش و خروشیم و به کنجی به سکونیم

---------------------------   یک نغمـــــه جان بخش، به تنبـور نـــــدارم

این راه «حزین» را مگرم «داد»! «گشایش» ⁽²⁾

---------------------------   با این همه اندوه که «ماهـور» ⁽³⁾ نـــــدارم

ران ملخی پیشکـــش دوســــت نکـــــردیم

---------------------------   در حــــدّ جوئی، معـــــرفت مــــور نـــــدارم

لب بر لب او نه که بسی شــاد و «مفیدی»

---------------------------   خود گفــــت که من بنـــــده رنجور نـــــدارم

(1) شور : 1- یکی از دستگاههای هفتگانه موسیقی 2- از خود بيخودى ،شعف وخلسه روحانى ،حالت جذب و انجذاب

 (2) حزین، داد، گشایش : گوشه هایی در دستگاه ماهور نیز می باشد.

(3) ماهور : یکی از دستگاههای هفتگانه موسیقی

تهران، پنجشنبه 21/6/87 دهم ماه مبارک رمضان 1429 ساعت 20

اینچنیـــن عشــقـی دگـر مســـتور به

-----------------------   اینچنیـــن چشـــمـی دگــر بی نور به

کوک لا شــــد دیگر ایــن دل، مطـــربا

-----------------------   نغمـــه ماهــــور بس کن شـــــــور به

آب رویـــم وصــــف احــوالـــم کنــــــد

-----------------------   ایچنیـــــن بـــی آبـــرو مــشــــهور به

مُــــردم از نــامَـردمـــی خویشـــــــتن

-----------------------   اینچنیـــــــــن مَردی کنـــون در گور به

در فراقـــــــــم لیک مســـت از یاد یـار

-----------------------   ایــن خیـــــــال از آب صــــد انگـــور به

ســاغر خود خواهی ای دل برشـــکن

-----------------------   سرخوشی کفر است و هم مخمور به

شـــــادکامی و رضا و شـوق دوســت

-----------------------   از بهشــــــت و صـــــد هزاران حور به

چون وصــــــال از بهـر لیلی رنج شــد

-----------------------   ایـن «مفیـــد» از هـجــر او رنجـــور به

از فراز بامهاشان ، شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
 بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب
من به هر سو می دوم ،
گریان ازین بیداد
 می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

یاران مـی ام زبهـر خــدا در گلـــو کنیـد

آلوده غمم به می ام شست و شو کنید

ابریـق مـِی  دهیـد مــرا تا وضــو کنـــم

در سجــده ام به جانب میخانه رو کنیـد

وقت رحیـــل سوی مـن آرید ســـاغری

رنگم چو زرد شد به می ام سرخ رو کنید

تابوت من ز تاک و کــفن هـم ز برگ تاک

در میکده به باده مرا شستشــو کنیــد

تا زنـــده ام نمــی روم از میکــده برون

بعد از وفــات نیز بـدان ســوم رو کنیــد

دُردی کشان!‌ ز هم چو بپاشد وجود من

در گردن شمــا که ز خاکم ســبو کنید

بی بادگان چـو مســتیتان آرزو شـــود

آییـــــد و خاک مقـــــبره فیض بو کنید

دل مــن کاســه خـون اســت و یا جام شــراب

----------------------   نقــــش این چشـــم بگو آب بود یا که ســـراب

آتــش و حُــــرم درون چیســــت؟ ندانم آخـــــر

----------------------   بوســــتانی کُنــــدم یا  که شود ســـینه کبـاب

در ره زندگـــی، ای دوســــت چه باید بکنــــم؟

----------------------   کند و آهســــته روم یا به صلاح اسـت شــتاب

غـــم اینـگونــه و یا شــــــادی آنـگونـه ، بگــــو

----------------------   نقــــش آن چهـــــره بود یا که بود نقش نقــاب

منگ و سـرگشـــته ام از سرّ و معمای حیـــات

----------------------   خیـر خیـــــزد ز بـلا یا که بود شـــر ز صــــواب؟

مـات ایـن صفــــــحه پر پیـچ و خـم شطـــرنجم

----------------------   شــاه از بیــدق و بیــدق ز شهی گشت خراب

ایـن خمــــاری مـن و دردِ ســــر و تلـخـی کـام

----------------------   باشـــد از دُردکشــــی یا کــه بـود از مــی ناب

بس کن این قیل و مقال، از تو بعید است مفید

----------------------   مهـــر برتـاب که نابود شــــود جملـه ســــحاب

ماه رمضـــان رفـت و در اين جهــل مدامم

-----------------------  ايام بســر گشـــت و نشــــد باز به كامم

صــــد نامه و پيغـــــام فرســـــتاد حبيبـم

-----------------------  ناديده نوشـــــتارم و نشــــــنيده پيـــامم

گاهي به عراق آيم و گاهـــي به حـجازم

-----------------------  مطرب صفـــتم ليك در اين روز به شــامم

بي نام و نشاني خبر از نام و نشان است

-----------------------  افســــوس كه از بي خبــري در پي نامم

صياد پي ام از كرمش بين چه دوان است

-----------------------  زنـگار دل و غــــافل از اين دانـــــه و دامم

پيمانه بچــــرخيد در اين ميكده سـي دور

-----------------------  بشـــكسته دريغا، همه پيمــــانه و جامم

سي باره بزد آتــــش عشقــش به درونم

-----------------------  صد حسرت و اندوه كه با اين همه خامم

نوميــــد ني اَم از كرم و نيك «مفيـــــدم»

-----------------------  تا لــعل لبـــــش باز پــذيـرد به ســـلامم

شنبه ۲۱ مهر ۱۳۸۶ اول شوال ۱۴۲۸ (عید سعید فطر) ساعت ۲۰